Frans @ Oxford  

 
 
    Terug
 
- Zaterdag 28 October II Spinning in de Zlin

Gistermiddag dan eindelijk de spinning kunnen doen. Het weer voor vrijdag was beter dan de zaterdag waarop we oorspronkelijk geplanned stonden. Een aantal dagen ervoor hadden we van Mike Stokes (oa spinning instructeur) al een briefing gehad over hoe je een spin (nee,niet die spin...) herkend en hoe je eruit komt. En het was echt super gaaf! Eerst nog even snel een kleine uitleg over hoe de parachute werkt die je om/aan moet en hoe je uit die kist komt tijdens het vliegen. Het leuke is dat je zelf alles mag doen, takeoff, het vliegwerk, de oefeningen natuurlijk en het landen. Nu dat we zo gewend zijn aan het IFR vliegen met die schermen was dit uitzicht wel effe gaaf. Rondom je heb je een super uitzicht in dat bakkie.

Na de takeoff zijn we westwaards geklommen naar 7000feet. Hij deed de eerste zogenaamde spin entry. Daarna mag je zelf de entry doen. Dit doe je links en rechtsom. Daarna doet hij de spin entry en exit voor en is het weer jouw beurt. Links en rechts om. Het leuke is dat je echt ruw moet zijn met de controls die al heel licht zijn. Als de snelheid goed is trap je vol het rudder in en de stick voor omhoog. En voordat je het weet ga je tollend naar beneden, echt zo'n gaaf gevoel! Bij de spin exit moet je tegennatuurlijk de kist naar beneden duwen terwijl je met 5000 feet per minuut naar beneden duikt. En na drie of vier keer rond je as heb je zo'n 2000 feet verloren. Na een hele serie van spins hadden we nog zo'n 10 minuten over en vroeg Mike of ik nog wat andere aerobatics wou doen mits ik me nog goed voelde. Ja natuurlijk! Ik werd wel even licht herinnert aan de locatie van mn maag nadat deze weer terug was gewisseld met mn lever. Maar bij lange na niet voelde ik me misselijk ofzo. Dus kom maar op met die aerobatics. Ook dit mocht je allemaal zelf doen. Ik moet zeggen dat je het makkelijk onderschat. We hebben een serie van loopings, barrel rolls (1G roll), flicks en stall turns gedaan. En die laatste was echt mijn favoriet. Net of je in een achtbaan zit. Je duikt naar beneden tot zo'n 140 knopen, dan recht omhoog kijkend naar je vleugel. Als je echt vertikaal bent en de snelheid is rond de 40 knopen trap je vol een rudder in en die kist draait best snel rond z'n as naar beneden. Als je weer verticaal naar beneden sjeest trap je vol opposite rudder in tot hij stop, dan rudder los en trek je hem langzaam uit de duikvlucht. En dit kan je keer op keer achter elkaar doen. Whoei!

Omdat we een tijdje op zn kop hadden gevlogen met een aantal oefeningen kregen we een probleem met de radio. Een bekend probleem in de Zlin wat blijkbaar nog niet verholpen was. Ik hoorde Mike niet, hij mij niet en wij beiden ATC niet. Kortom een comms failure. Dat kleine kistje is trouwens nog best wendbaar. Op 2 mile van de luchthaven zaten we nog op 5500 feet. Nou, als je wilt ben je zo beneden hoor! Wow. Vanwege die comms failure kregen we priorety bij het landen door met een noodgang laag en dicht langs de toren te racen en met de vleugels te waggelen. De toren gaf groen licht wat betekent dat je mag landen. En toen mocht ik het overnemen. Al met al ben je net een uurtje weg. Het doel van het spinnen is om de commerciele piloten een spin te laten herkennen en om te leren hoe je eruit komt. Wij zijn trouwens de laatste klas waarbij het spinnen nog vast in de opleiding zit. De rest van de klassen mogen er apart voor betalen. En Mike, wat een top kerel. Ergens rond de 60, doet al 10 jaar spinning op die bak en houdt z'n mond niet tijdens de vlucht. Hij heeft ook nog displays gevlogen op de RAF Hercules en andere aerrobatics kisten op shows zoals bijvoorbeeld een Farnborough of Royal Air Tattoo.