Frans @ Oxford  

 
 
    Terug
 
- Woensdag 07 Juni II PT2 profile en PT2 achter de rug

Weer een stap dichterbij m'n commerciele license! (CPL) Afgelopen maandag had ik mijn eerste vlucht in een periode van 9 dagen! Weer, roosters en PT1&2's gooiden roet in het eten. Dus het was wel even wennen die ochtend. Ik had die ochtend eerst een solo en een paar uur later mijn PT2 profile met Shea. Shea staat bekend om zijn kennis vragen en tricks tijdens het vliegen maar ik kreeg er gelukkig geen eentje. Ik had, bij toeval, een aantal dagen daarvoor met Nick een dual gebackseat bij Shea. Daar heb ik redelijk wat punten kunnen noteren die interessant waren. Toen wist ik alleen nog niet dat ik mijn profile met Shea zou gaan vliegen. Pure mazzel dus. De profile zelf liep wel lekker. Ik zat maar een paar seconden van mijn aankomsttijd af tijdens mijn navigatie en ook het instrumenten werk ging goed. De PFL die hij gaf was gelukkig in een gebied waar ik een mooie landingsspot kon uitzoeken. Geen luchthaven maar een lange, onverharde weg die niet gebruikt werd. Dus die kon ik ook makkelijk halen. Even ter verduidelijking, een PFL staat voor Practised Forced Landing. Dat is een situatie waarbij je geconfronteerd word met een engine fire. Je eerste prioriteit is die kist veilig aan de grond krijgen. Gevolgd door het doen van de nodige checklists. Er zaten verder nog wat oefeningen onder de kap bij die ik nog nooit gedaan had. Dat was wel jammer maar het ging naar mijn gevoel redelijk goed. Shea was uiteindelijk ook tevreden en zei dat PT2 geen probleem moest zijn. Hij had maar een paar kleine puntjes die aandacht verdienden en verder niets. De volgende dag, de dag van Satan (666), stond ik gescheduled voor mijn PT2 met Iain Davidson rond 1230. Voor mij moesten twee engelse die respectievelijk een 3 en een 4 kregen. De briefing van Iain over wat we gingen doen was goed en we vertrokken op tijd voor de PT2 van 0115 airtime. Het navigatie gedeelte ging lekker. Ik zat op mijn eerste punt 9 seconden af van mijn aangekondigde aankomsttijd. Dus dat was een goede boost voor de rest van de vlucht. De tweede leg (stuk) is het stuk waarin ik mijn uitwijking kreeg. Deze ging goed en was niet al te moeilijk. Die route nam me net noord van Phoenix Regional waar ik mijn PFL kreeg. Met 3500 feet hoogte om mee te spelen kon ik het veld makkelijk maken. Tijdens het instrumenten werk moest ik een zogenaamde Pattern Bravo doen. Niet te verwarren met Bravo transition. Dit was een oefening waarin hij je koersen, hoogtes, snelheden en descent rates (aantal feet per minuut waarmee je daalt) geeft om te vliegen. En alle bochten moeten dan aan bepaalde criteria voldoen. (rate 1 = 3 graden per seconde draaien) Ik had dit nog nooit geoefend maar ondanks dat het erg bumpy was ging het verbazingwekkend goed. Terug op Scottsdale zei hij al gelijk dat ik een 'pass' had en tijdens de briefing achteraf kreeg ik een 2! In totaal maakte ik maar 3 foutjes waarvan er maar 2 tijdens het vliegen. En 1 daarvan was papierwerk gerelateerd. Dus ook niets groots. Als ik die niet had gemaakt (ze waren allemaal ook nog erg klein) dan had ik gewoon een 1 gehad. Maar dat ik als...

Ik wist dat het lekker was gegaan maar een 2 is super. Gelijk die middag twee duals met mijn nieuwe instructeur Justin Dawson gedaan op de Arrow. Weer een nieuwe kist die we in bijna twee weken moeten leren kennen. Ik zal in deze week wat foto's uploaden van de cockpit in de sectie 'Vraag en Uitleg'. Hier de buitenkant. Niet heel veel verschil, behalve de gear doors en de propellor die hem verraden. De Arrow wordt ook wel een complex aircraft genoemd. Dit omdat het een intrekbaar landingsgestel heeft en een variable pitch prop. Gewoon meer dingen waarmee je rekening moet houden. Het is de brug tussen de Archer (waar we op vlogen) en de Seneca. (IFR twin in de UK) De Arrow is voornamelijk snel in vergelijking tot de Archer en Warrior. En ook een goede 200lbs zwaarder wat je wel merkt. Deze heeft een motor van 200 pk. (Archer is 180pk en de Warrior 160pk) Die middag kwam er een zandstorm binnen vanuit het zuiden. Na een aantal touch 'n go's op Falcon Field zijn we net voor de muur van zand gaan cirkelen. Echt heel imponerend! Net een stuk uit Star Wars. Die zandstorm was het gevolg van een zogenaamde microburst in de regio erachter. Winden gusting (vlagen) tot zelfs 60 knopen en een horizontaal zicht van 1 mile! Wegwezen dus. Ik was ook echt gesloopt na die vluchten. Alle spanning, die je toch opbouwt, komt er dan uit. De volgende dag weer twee duals gevlogen op de Arrow. Ik ben ook gelijk geklaard om solo te vliegen op de Arrow. Die middag koers gezet naar het zuiden, zo rond de stad coolidge. Tijdens de approach op Scottsdale was het nogal druk in het circuit en het vinden van de kist die ik moest volgens was nogal moeilijk. En zodra je evenwijdig aan het begin van de baan vliegt doe je normaal je gear down. Justin wist me zo te 'verwarren' met het zoeken naar het verkeer dat ik vergat om mijn hand op de gear lever (hendel) te houden. Iets wat een procedure is. In de tussentijd had hij stiekem de circuit breaker getrokken en de navigatie lichten aangedaan. Als je dat doet dimmen de lichten in de cockpit en zie je niet of je 'three greens' hebt. Tijdens het extenden zag ik wel 'three green, gear down and locked' maar daarna nam hij me dus te grazen. Even daarna zit je dus op finals je laatste checks te doen en merk je dat je dus geen drie groene gear lampjes hebt. Oeps! Maar omdat je de checklisten nog niet uit je hoofd kent is het gewoon teveel zoeken naar wat je moet doen. Niet landen, oke maar wat dan wel? En we zaten al redelijk laag ook. Met een grijns van oor tot oor loste hij het gelukkig op. Achteraf ging het erom dat ik in ieder geval merkte dat we geen 'three greens' hadden. Dit was een inkomertje zeg maar. Hij wil veel vaker dit soort geintjes gaan uithalen. Ik ben er wel blij mee, het houdt je in ieder geval scherp.

Wederom kwamen er die middag thunderstorms opzetten. We hadden s'avonds in Scottsdale zelfs een regenbui en onweer! Het koelt dan wel lekker af. De rest van de week geeft ie helaas ook thunderstorm op. En wij maar denken dat het een 'fair weather base' is hier, maar nee dus... ;-) Ik heb even wat foto's van vanavond bijgevoegd. Morgen (donderdag) twee solo's om de kist verder te leren kennen.

De foto's

Past nu goed bij de normaal zo blauwe achtergrond

Niet het standaard uitzicht vanaf het dak.

Regen en onweer? In Scottsdale? Het kan echt hoor...

Ik heb deze vlag wel eens anders zien wapperen. De kern van deze thunderstorm zit verder naar rechts.