Frans @ Oxford  

 
 
    Terug
 
- Donderdag 22 Juni II Commercieel Piloot!

Weer een mijlpaal in de opleiding. Sinds de 20e ben ik officeel commercieel piloot! PT3 is afgesloten met een 2 waar ik super blij mee ben. (1 is maximale score en een 6 is een 'full fail' zoals dat heet) Ik zal hieronder een verslag doen van mijn laatste paar vlieg dagen in Scottsdale, Arizona USA.

Afgelopen zondag (18e) was Sabena gelukkig open wat betekende dat ik twee duals en een solo kon roosteren voor die dag. Ik werd s'ochtends uit mijn bed gebeld of ik eerder kon vliegen wat natuurlijk geen probleem was. Eenmaal op de luchthaven bleek dat Justin maar een dual wilde vliegen en daarna zou ik dan mijn solo doen. Toen we uiteindelijk weg gingen, en na wat pushen van mijn kant, werd er toch besloten om twee duals te doen omdat dat de laatste twee waren voor mijn PT3. Helaas kon ik mijn solo niet doen omdat we om 1400uur terug moesten zijn. We zijn tijdens die duals naar het oosten gevlogen richting Grapevine en San Carlos Apache. Beide prive velden in de bergen. Echt heel gaaf om tussen die bergen te vliegen. Toen vanaf Grapevine, zuid van Roosevelt Lake, naar Payson gevlogen in het noorden. Payson ligt op een plateau tussen de bergen en omdat het hoog ligt, het erg warm was en wij ook nog eens zwaar waren, hadden we besloten om er niet te landen maar om een low pass te doen. Dat betekent met het gas open, en gear en flaps-up, op 100feet (33 meter) over de baan te jakkeren met 125 knopen! (231.5 km/ph) Dat is echt een kick! Je zag alle mensen op de grond ook naar ons kijken terwijl wij met die snelheid laag boven de baan voorbij vlogen. Moet ook best een leuk gezicht zijn geweest. Een low pass is ook echt iets wat je met een Arrow moet doen. Het staat toch best lullig om met 100 knopen, en je gear naar beneden, langs te komen tuffen in je Archer. Of erger nog, in je Warrior. Als je het doet moet je het ook goed doen. Wel jammer dat we niet tegen de 140 knopen die low pass konden doen. Het was erg bumpy dus de snelheid schommelde net te veel om tegen de grens aan (140 knopen) langs te komen. Na deze twee duals de laatste hand gelegd aan het papierwerk dat klaar moest zijn voor de volgende dag. Die maandag (19e) stond ik dus op het programma voor mij PT3 profile vlucht. Dit is zeg maar je generale repetitie. Normaliter doe je die met een andere instructeur zodat je weer een andere mening krijgt. Maar ik had geen andere keus dan de profile te vliegen met Justin. Ook niet erg hoor. De profile was erg nuttig en ik heb nog wat puntjes op de spreekwoordelijke 'i' kunnen zetten. Gelijk na mijn profile, die ik om 0600 moest vliegen, met Ollie mee geweest op twee van zijn duals met Justin. Tegen de tijd dat ik terug was op de luchthaven liep het tegen 1100uur aan. Toen echt de laatste hand gelegd aan het papierwerk om klaar te zijn voor de PT3. Het enige probleem was dat ik nog twee solo's open had staan die ik moest vliegen om aan mijn uren te komen. Alleen zat het schema helemaal nok vol. En er ging ook nog eens een kist kapot halverwege de dag. Uiteindelijk met Robert (engelse) gebeld of ik zijn laatste solo over kon nemen. Gelukkig kon dat wat betekende dat ik rond 1730 nog een solo kon doen. I.p.v. een solo heb ik beide solo's kunnen vliegen die avond. Ik wist toen via een gelukje al waar ik naartoe zou gaan op mijn PT3 navigatie route en ook waar ik waarschijnlijk naartoe uitgeweken zou worden. Ook wist ik al waar ik mijn touch 'n go's zou gaan doen. Een mooie gelegenheid dus om die plekken even te verkennen. Zeker de touch 'n go's waren erg welkon om die op Chandler alvast te oefenen. In totaal heb ik 8 touch 'n go's kunnen doen tijden de sunset. Tegen 1930 koers gezet naar Scottsdale met recht voor me de sunset. Echt een heel mooi gezicht. Zie foto's hieronder daarvoor. Als je vanaf Chandler terug keert naar Scottsdale, zonder door Class Bravo te gaan, moet je een zogenaamde Bank of America Northbound transition doen. Dat betekent dat je op 2800 feet langs de Bank of America vliegt (erg herkenbare landmark) wat je buiten de Class Bravo airspace houdt. Zat ik dus even later op 2850feet, kijk ik onder mijn zonnescherm door zie ik een Southwest Boeing 737-700 (met winglets) 150 feet (+/-49 meter) boven me langs gaan van recht naar links! Ik schrok me echt kapot. Ik had hem nooit gezien. Ik kon letterkijk de registratie aflezen. Dat was toch wel even genoeg om de adrenaline volop te laten pompen. Er zat echt heel weinig ruimte tussen ons. Raar ook dat de verkeersleiding zo'n kist op 3000feet houdt in een gebied waar de Phoenix verkeersleiding weet dat er veel general aviation verkeer is wat niet op de frequentie zit. Oke, het was al laat maar toch.... Rond 1945uur weer terug op Scottsdale. Toen snel even een hapje eten en mijn koffer inpakken om de volgende dag gelijk na mijn PT3 weg te kunnen. Tegen 0000 eindelijk bedtijd. Rupert (engelse) moest dinsdag (20e) eerst zijn PT3 vliegen met Barry Darwin en ik daarna om 1100uur. PT3 is een vlucht van 0215uur actuele airtime. Echt lang dus. Mijn PT3 was op N730X. Echt de beste Arrow die er is. Ze gebruiken voor PT3 ook alleen maar N730X of N53276. (volgens mij, maar niet helemaal zeker van.) Je moet een stuk navigatie doen met ergens een uitwijking. Deze moet je vervolgens ook echt vliegen. Als je dat hebt gedaan is het tijd voor het instrumenten werk. We klommen naar 7500 feet omdat het beneden veel te warm was en de airco ook stuk was. Tijdens het instrumenten werk doe je verschillende oefeningen die hij je dicteert. Het was echt heel smooth in de lucht dus ik kon heerlijk mijn heading, (koers) hoogte en snelheid houden. Al deze oefeningen gingen echt heel goed. Dit duurde denk ik zo'n 20/30 minuten.

Daarna was het tijd voor de stalls (alle 3 types) en de steepturns. Vervolgens kreeg ik een PFL (Practise Forced Landing) ergens in je omgeving. In mijn geval kreeg ik een engine failure wat inhoud dat je alles (niet echt) uitschakelt en naar een geschikte plek zweeft waarbij je tijdens het vliegen de nodige procedures moet doen. Gelukkig voelde ik de PFL al aankomen en had ik al een eventuele landingsplek geselecteerd die geschikt was. Nml. Ak Chin. Een prive veldje wat binnen de glij afstand lag. Zie foto voor die veldje. Ik kwam, na wat bochten, echt super uit voor de baan met net genoeg hoogte en precies 80 knopen. Dat is de perfecte glij snelheid voor de Arrow. Al de examinator ziet dat je het haalt laat hij je een go-around uitvoeren. Ook hier voelde ik al iets aankomen dus ik had tijdens het uitklimmen al een veldje geselecteerd waar ik hem in het geval van een 'engine failure after takeoff' neer kon zetten. En ja hoor, ik kreeg een engine failure tijdens het uitklimmen. Ook deze plek kon ik perfect halen en de plek zelf was ook goed gekozen volgens hem. Het was een of andere graan akker die verdeeld was in twee delen. Hij lag ook precies in het verlengde van mij dus mocht ik het eerste veldje niet halen dat kon ik met gemak de tweede halen wat een goede keus was. Tijdens het uitklimmen hier koers gezet naar Chandler voor 3 touch'n go's. De eerst was een zogenaamde 'power on' landing. De tweede een glide approach en de derde een flapless approach. Dit had ik de dag ervoor allemaal geoefend op dezelfde baan dus ik wist de ideale power settings om op de ideale snelheid uit te komen. Alleen was de praktijk wat anders. In plaats van 18 inches manifold pressure moest ik nu ineens 24 tot zelfs 25 inches gebruiken puur omdat het zo heet was en ik nu met een extra passagier vloog. Maar ik had precies de plekken uitgedokterd om in te draaien om perfect uit te komen. En dat werkte gelukkig nog steeds. Ik denk dat mijn glide approach de beste was die ik tot op heden op de Arrow heb gedaan. De landingen zelf waren ook erg lekker ondanks de crosswind. Niet zoals de dag ervoor maar nog steeds goed. Die dag ervoor stond er toch net iets meer wind waardoor je redelijk schuin voor de baan binnen kwam. Net voordat je op de baan komt moet je hem dan 'recht trappen' met je rudder (richtingsroer) wat echt super ging. Dat waren echt leuke oefeningen om te doen. Na deze drie touch 'n go's weer dezelfde Bank of America transition gedaan. Tijdens deze transition kreeg ik een 'propellor overspeed' getrakteerd. Iets wat ik nog nooit geoefend had. Maar mijn logische reactie was om het gas dicht te trekken en de propellor hendel ook terug te halen. Toen de emergency checklist erbij gepakt en dat bleken ook de eerste twee handelingen te zijn. Na dit afgehandeld te hebben wilde de examinator bijna plank gas Scottsdale binnen komen! Ik nog netjes en rustig 110 knopen houden en fuel besparen komt hij aanzetten met de vraag of ik zin had om hem te planken. Geen probleem hoor. Kom je dus het circuit binnen met 130 knopen. Ik moest van hem een performance landing doen op de eerste 1000 feet afstands markings na de nummers op de baan. Dat betekend dat je wel erna, maar niet ervoor mag neerkomen. Gelukkig zat ik er ondanks alle thermiek niet ver vanaf. En aan de goede kant ook nog. Tijdens het taxieen zei hij al dat ik een zeer goede vlucht had gedaan en dat ik een 'pass' had! Wat een onwijs heerlijk gevoel heb je op dat moment! Echt onbeschrijvelijk. Zeker tijdens de de-briefing toen ik een 2 kreeg als cijfer. Op je record kom alleen een pass of fail te staan maar ze geven je wel het cijfer wat je anders gehad zou hebben. Hij had maar een puntje tijdens de de-briefing. En dat was dat ik met mijn uitwijking 2 mijl noord van mijn punt uitkwam. Hij had echt een onmogelijke bestemming geselecteerd. Een radio mast ergens midden ik de woestijn. Gelukkig zag ik op tijd dat ik te ver noord zat en kon ik mijn koers corrigeren. Het was best een lange uitwijking dus ik zat er met mijn initiele heading niet ver van af. Maar omdat je error over tijd steeds mee oploopt kom je wel verkeerd uit. Gelukkig was mijn verwachte aankomsttijd die ik aan hem doorgegeven had wel binnen de limieten. Ik was er twee minuten eerder dan verwacht. En dat was het enige puntje. Toen snel de vlucht in het systeem gezet, mijn logboek laten tekenen en een taxi gebeld. Ik had mijn koffers al mee en kon me nog snel even omkleden. Rond 1630 stond ik met mijn koffers op Sky Harbor. Ik stond samen met Rupert standby. 30 minuten voordat de vlucht ging kregen we te horen dat we meekonden. Mijn vlucht vanaf Heathrow naar Amsterdam was al wel eerder bevestigd. De heenreis naar Phoenix, vanaf Heathrow, duurde 1030uur. Nu maar net onder de 0900uur! Echt super. Helaas zat ik wel ergens echt midden midden weggestopt maar dit was de eerste keer dat een plek mij niet boeide. Ik was allang blij dat ik mee kon! Anders had ik namelijk twee dagen moeten wachten in Phoenix en het toen weer moeten proberen op stanby. Op Heathrow zat ik al binnen twee uur na aakomst op de volgende vlucht naar AMS waar ik om 1810 aankwam. Het gehele Amerika traject was echt een hele toffe ervaring. Ik had het voor geen goud willen missen! Ik heb veel leuke dingen kunnen doen, Las Vegas, shooting range, Hoover Dam en de Grand Canyon. Ook heb ik heel veel leuke vluchten kunnen doen. Denk aan de nachtvluchten, landing op Sky Harbor, vliegen tussen de bergen en de cross-country. Ook de drukte op Scottsdale maakte het een gave ervaring. Al met al met iedereen een erg leuke tijd gehad in Scottsdale. Weer een deel van de opleiding die we van de lijst kunnen strepen. Over twee maanden ben ik al een jaar bezig! De tijd gaat snel. Nu nog vijf maanden naar de UK voor het IFR traject op de Seneca. Daarna de AJFC en de MCC cursus en dat de typerating bij een maatschappij. Als alles normaal loopt moet ik binnen 6 tot 9 maanden bij een maatschappij aan de slag zijn. Gaaf he! Nu 11 dagen vakantie om op 02 Juli weer terug te vliegen naar Oxford. Het zal wel even rustig zijn met de updates tot die tijd. Misschien dat ik nog wat foto's erop gooi maar dat zie ik in de loop der dagen wel. Mocht je vragen hebben stuur me gerust een mailtje. Ik ga even samen met Marije vakantie houden in de tussentijd. Stay tuned and keep it real...

Afsluitende USA foto's

N730X

N730X

Mijn PT3 kist, Arrow N730X. Een super kist, de beste Arrow die ze daar hebben!

N730X

Cockpit van de Arrow N730X. Ak Chin

Ak Chin. Hier vlak in de buurt kreeg ik mijn PFL. Gelukkig was Ak Chin binnen glij afstand!

Final sunset USA style...

Goodby Arizona. Mijn laatste sunset aldaar...tevens mijn laatste solo vlucht in de opleiding! Een prachtige tijd hier!